Certyfikaty i nagrody


Plan lekcji


Historia szkoły

 

 

SZKOŁA PODSTAWOWA NR 26

 

Budynek szkolny przy ul. Berwińskiego zbudowano w latach 1903-1905. Historia Szkoły ściśle związana jest z założeniem w 1834r. Towarzystwa do Upiększania Miasta. Dbając o materialne i duchowe bogactwo miasta, członkowie Towarzystwa zakupili znaczne tereny od ówczesnej szosy Głogowskiej po ul. Wyspiańskiego wraz z parkiem Wilsona. Na części tych terenów urządzono szkółkę drzew i krzewów. Wśród drzew najczęściej powtarzały się platany, więzy, lipy, dęby, kasztany, graby, klony, a wśród krzewów: azalie i magnolie. Towarzystwo do Upiększania Miasta działało do 1903r. Następnie opiekę nad ogrodem - parkiem przejęło miasto. Na obszarze byłej szkółki drzew wybudowano bardzo potrzebną dla łazarskiej młodzieży szkołę.

Projekt budynku powstał w Miejskim Urzędzie Budowlanym pod kierunkiem Heinricha Gruedera. Autorem rozwiązania przestrzennego był inspektor budowlany Feliks Moritz. W założeniach ideowych szkoła miała stwarzać uczniom idealne warunki do kilkugodzinnego w niej pobytu. Powstała więc wzorcowa szkoła średnia (IV Mitteschule) z 3 aulami, 28 klasami, nowocześnie wyposażonym gabinetem fizycznym oraz salą gimnastyczną. Według obowiązującej wówczas koncepcji szkoła składała się z kilku budynków. Główny budynek dominował nad mniejszymi, zawierającymi jedynie pomieszczenia higieniczne lub sale gimnastyczne. Budynek od strony ul. Berwińskiego (ówcześnie noszącej nazwę Baarthstrasse) prezentował się imponująco - skomplikowane bryły, bardzo wysokie neorenesansowe szczyty nadające swoisty rytm architekturze budynku, staranna praca murarska. Na zewnątrz pokryty był żółtą cegłą, pięknie kontrastującą z dużymi oknami i detalami ze sztucznego kamienia. W osi środkowej budynku dominującym elementem była obszerna klatka schodowa, łącząca się z jasnymi korytarzami wiodącymi do izb lekcyjnych. Klasy miały wymiary 9 x 6,5 x 4 m i przeznaczone były dla nie więcej niż 50 uczniów. Ogólnie w szkole mogło się uczyć 1100 - 1600 uczniów. Oprócz pomieszczeń o funkcji bezpośrednio dydaktycznej, szkoła posiadała gabinet rektora, pokoje nauczycielskie i konferencyjne oraz magazyny pomocy szkolnych. Od strony ulicy Wyspiańskiego znajdował się budynek sali gimnastycznej, do którego przylegało mieszkanie woźnego.W latach 1924 - 25 sala ta służyła jako tymczasowe miejsce zamieszkania dla przybywajcych z Niemiec Polaków, którzy zdecydowali się na stały powrót do kraju. Pobyt ten trwał krótko - do dwóch tygodni. W okresie II wojny światowej, budynek pełnił rolę szpitala wojskowego. Po wojnie przywrócono obiektowi funkcje szkoły. W latach 70 w budynku mieściły się cztery szkoły podstawowe: Nr 9, Nr 15, Nr 26, Nr 43. Następnie numer 9 został przydzielony nowej szkole przy ul. Łukaszewicza, numer 43 - szkole przy ul. Stalingradzkiej, a pozostałe dwie szkoły 1 IX 1970r. połączono w jedną o numerze 26. Taki stan rzeczy istnieje do dnia dzisiejszego. Funkcję dyrektorów w Szkole Podstawowej Nr 26 pełnili: Henryk Skiba (1970 - 1974), Jan Michalak (1974 - 1990), Edward Wroniak (1990 - 1991), a od 1991r. Anna Hrynyk. Ta nowoczesna, jak na początek XX wieku Szkoła, do dziś służy łazarskiej młodzieży i stanowi ciekawy akcent zamykający południową część Parku Wilsona.

Ostatnia aktualizacja: 2014-03-05 08:19:13
Wszelkie prawa zastrzeżone © 2012
Szkoła Podstawowa nr 26 im. Ryszarda Berwińskiego w Poznaniu
Projekt i wykonanie PTISystem.pl